50Plus werkloos op de arbeidsmarkt; brief aan de heren Kamp (minister) en Nagel (Partij 50Plus)

Breda, 23 feb. 11

(n.a.v. interviews met onze minster van Sociale Zaken, Henk Kamp en de voorzitter van de 50Plus-partij Jan Nagel in de Volkskrant van 19 februari 2011).

Heren Kamp en Nagel,

Mooi, zulke interviews, in hetzelfde katern van de Volkskrant, zaterdag 19 februari jl. Alles moet op de schop. Alle sociale zekerheidswetten herzien, vergrijzing een lastenpost, de oudere werkloze kansloos. Grote last op de frxeale schouders van de jongere generatie. Lang leven het liberalisme maar geen verdere liberalisering van het ontslagrecht. Tussen haakjes meneer Kamp de overheid reguleert de vrije markt al heel lang en dat is normaal en geaccepteerd ook in de zogenaamde vrije economiexebn. Van elke verdiende euro gaat ongeveer 50% terug naar de schatkist en is beschikbaar als overheidsuitgaven. En u geeft ook in het interview verderop aan dat u overheidsregulering van afspraken van sociale partners zeer wenselijk acht.

Maar u bent ver verwijderd van de realiteit zowel van de economie als de levens van burgers evenals van de oplossingen voor de bovengenoemde problemen. En dat zult u ook blijven omdat u maar politici bent. Ik zeg dit met enige kwaadheid omdat vele levens van 50-plussers vernield worden en u na vertrek weer in een mooie regeling zult vallen, voor iets interessants uitgenodigd zult worden of verder uw luxeleven zult voortzetten, natuurlijk altijd actief al was het maar met netwerken. En de problemen de problemen laat. Moet laten want wat echt toe doet daar blijft ieder ver van.

Noch u meneer Kamp noch u meneer Nagel komt rond de vergrijzing en de economie ver in uw gedachtevorming. Ik begrijp dat ook wel. Daarvoor moet je je heel goed orixebnteren in de materie. Een x91pixe8ce de rxe9sistancex92 is de werkloosheid onder de 50-plussers. U meneer Nagel geeft terecht aan dat slechts 3% van deze groep weer een baan vindt. Als u daar een begin van een oplossing zou kunnen vinden was de maatschappij u eeuwig dankbaar: de oudere weer gewoon aan de slag en deel van de maatschappij, de uitkeringslast omlaag, de sociale betrokkenheid groter, de last op de jongere, werkende generaties minder. Maar niets daarvan. En ik zou u tot in detail kunnen uitleggen hoe dat komt en hoe dat kan worden opgelost.

Maar telkens als rond de babyboomers x96 want zo heten ze  en dat met een negatieve connotatie x96 iets naar buiten komt volg onmiddellijk een Pavlov-reactie en begint men over structurele zaken als verhoging van de pensioenleeftijd, indexering van de pensioenen of erger over rollators en dergelijke. Men springt dan gelijk naar de groep 75-plus; kenmerkend uw onvermogen om in de groep vanaf 50 jaar te defferentixebren . Of men ziet het als een gouden kans om extra diensten te slijten aan deze rijke groep consumenten. Of men stelt vast dat de zorgsector gigantisch veel extra werkgelegenheid gaat opleveren wat natuurlijk weer veel gaat kosten want ja, het zijn maar zorgconsumenten te betalen uit premies, AWBZ en WMO. Allemaal heel primitief en een gotspe. Zeker omdat economisch het accent moet liggen op de groep 50-65 jaar (in mijn woorden medioren), hun economische waarde en het feit dat zox92n 50% van die groep juist uit de economie is geschoven. Omdat hier alle partijen welwillend tegenover oplossingen moeten staan is het probleem snel opgelost: geen denken aan, we doen er als land niets aan. Ook overigens niet bij en door de werkzoekende 50-plusser zelf want die zou dan 1) geld in moeten leveren, 2) kan mogelijk ziek zijn, versleten, 3) zou wat bij moeten leren, 4) zijn eigenwijsheid ergo chagrijn thuis moeten laten en echt collegiaal worden en 5) zich een jeugdige uitstraling aan moeten aanmeten, zich heruitvinden en helaas dat kunnen maar weinigen. En dan had ik het nog niet over de inbreng van de vakbonden (mevrouw Jongerius geeft in ieder geval nooit toe) en van de bedrijven, ergo de topverdieners daar, dus zeg de beslissers (die overwegend in het eigen voordeel kunnen beslissen, een defaultwaarde).

Ik heb die problemen van de arbeidsmarkt en de 50-plussers beschreven in mijn boekje x91Hoezo te oud?x92 (uitgever Parthenon, Almere) en op mijn weblogs (www.medior.web-log.nl en www.mediorweb.nl, vacatures en arbeidsmarkt). Ook zult u op de web-log legio oplossingen vinden. Waarin u zich snel zult verslikken. U zult verstikken in uw overleggen en nooit uw oren te luisteren leggen, laat staan invloed geven aan mensen die getroffen worden door een dergelijk combinatie als hogere leeftijd, zwakker wordend lichaam en achteruit gegane kwalificatieniveaus en werkloosheid. Althans zo zal uw eerste indruk zijn van de arbeidsmarkt in een vergrijzende wereld. En u zult vrede hebben met dergelijke oppervlakkige kennis. De vakbonden noch de werkgevers zijn in structurele oplossingen gexefnteresseerd. De eersten zijn voor snel gewin en de tweeden voor de werkende leden en niet de werkloze niet-leden. En u blijft in abstracties spreken, praat over structuren en niet over gewone levens.

U zult met voorstelen komen, studiegroepen, overleg van sociale partners. Deze geven echter niet thuis omdat er meer voor nodig is. Als u beiden in Egypte had gewoond zou u vermoedelijk de ellende van grote delen van het volk, die recent op dat plein in Caxefro protesteerden, proberen op te lossen door ergens in de politieke machtscentra in overleg te gaan. En dus niets oplossen alleen verergeren. Gelukkig voor u kunnen de meeste mensen hier nog hun dagelijks brood eten en hebben een dak boven hun hoofd anders zouden ze elkaar twitterend, mailend en anderszins oproepen tot actie. Maar hier gebeurt alles toch pas 50 jaar later? En hier zou de revolutie van de 50-plussers moeten komen en die zijn gelukkig voor u met iets anders bezig bijvoorbeeld met het overleven van fysieke slijtages en financixeble malheur.

De gezondheid van de medior.

Dit heb ik altijd als een bijzonder boeiend gebied ervaren: de gezondheid en wat er mee samenhangt, het leven. Het leven dan als een geheel van sociale, psychische en fysieke/lichamelijke elementen.  Er gebeurt zo veel en heerst een levendige discussie en wordt zo veel onderzoek naar gedaan. Ook veel pretenties vanuit de reguliere medische wetenschap waardoor de meesten van ons medioren al een aardige voorraad medicijnen in huis hebben en mogelijk al de nodige ingrepen. Degenereren we?

Ik wil het hier over ons leven hebben, onze gezondheid en niet over operaties en medicaties. Wij als levende wezens bestaan al duizenden jaren, die medische beroepsgroep pas zox92n 150 jaar. Ze zijn duur, weten maar een fractie van het leven, spannen samen met de farmaceutische industrie maar nemen wel het liefst uw hele leven over en zullen veel verder gaan. Daar kunt u vergif op innemen of anders op recept krijgen. U ziet altijd veel kwaadheid in me.

U moet goed begrijpen uw gezondheid heeft u zelf voor een groot deel in uw eigen hand. En als dat deels niet zo is ligt dat o.a. aan het leven dat u al achter de rug heeft en aan wat zo mooi levensstijl wordt genoemd, ook geen stijl genoemd of minstens een wat verwaarloosde stijl. Daarin spelen twee relatief negatieve invloeden uit die stijl die ik gelijk kan noemen: uw relatieve domheid en gemakzucht allen overschaduwd door angsten. Loop nu niet weg. Het is allemaal tragisch genoeg. Want zelfs de domsten onder ons kunnen veel doen en doen het soms omdat ze onbewust geprogrammeerd zijn volgens de richtlijnen van de overleveraars terwijl anderen die o zo goed, voorzichtig, uitgelanceerd leefden (althans dat denken zij of hun omgeving; dat hoor dan van die wijsneuzen als tegenargument) en toch jong aan zo iets ernstigs als kanker sterven.

Al een heel leven achter u?

U bent nu zox92n 55 tot 60 jaar. Hard gewerkt, gedacht, verkocht of juist veel gezeten achter een beeldscherm, een stuur. Leuke baan, in ieder geval u bleef. Mogelijk wat lang, te lang, wta verkeerd voor dat lichaamsdeel dat u altijd gebruikte en/of erfelijk al een zwakke plek was. En dat deel versleet. Zo is dat nu eenmaal: bij alles wat veel gebruikt wordt treedt slijtage op, lichaamsdelen, machines ed. Ik heb dat ook. Ik heb me zo lang aan bazen gexebrgerd en verkeerd gexebrgerd dat ik permanent een te hoge bloeddruk kreeg (erfelijk zwakke plek) en aan de medicijnen zit.

Als ik de werkzoekenden die ik in de recente jaren heb mogen helpen met werk zoeken de revue laat passeren dan kan ik een zeldzame reeks aandoeningen duiden. Houd u vast: acute artritis, nekhernia, chronische slijmbeursontsteking, depressies, longkanker, longemfyseem, diabetes in verschillende maten van ernst, sterk vergrote bloedvaat in buikholte, gescheurde buikspier, beschadigde rugwervel, artrose, versleten knie, hersenaandoening en andere. Er zijn overigens daarnaast even veel klanten die niet zo zwaar zijn getroffen. En allen hebben voldoende medicijnen om het nog lang vol te houden ook op een werkplek.

Dat maakt uw leven medior vaak zwaar, soms onmogelijk te leven, onaantrekkelijk voor een nieuw bedrijf (ik druk me eufemistisch uit), en maakt dat u denkt: helaas pindakaas, hoe lang leef ik nog? Ik kan nauwelijks nog werken (zeker niet in het beroep dat u de klacht opleverde, dus uw oude beroep. Dat spreekt voor zich tenzij u alles al lang van te voren wist. En dat is natuurlijk niet zo. U kunt toch niet zien wat er onder uw huid speelt, toch?)

Wat nu?

Er is een zware wissel op uw lichaam en geest  getrokken. Ook in sociaal, intermenselijk opzicht overigens. Helaas? Voor velen van ons wel omdat we er letterlijk dood van gaan. Dus het begint serieus te worden. Helaas ook nu pas.

Ik wil u wel een beetje troosten: het lichaam maar ook uw psyche zijn enerzijds kwetsbaan maar anderzijds heel flexibel. U kunt veel herstellen, herprogrammeren en in goede conditie houden. Als u dat ten minste wilt en zich niet voor de domme houdt waar het uw lijf en zo betreft.  U heeft de neiging slachtoffer te spelen maar bent dat niet. In diepste wezen heeft u uw eigen situatie helemaal zelf gecrexeberd*). Het kan echter zijn dat er achter alles mechanismen spelen waar we geen invloed op hebben. Ik weet ook niet alles.

Weet u dat in de jaren vijftig de gemiddelde leeftijd die men bereikte zox92n 60 jaar was? Of waren het de jaren dertig?  Dus mogelijk loopt het mechaniek rond ons zestigste af. En als u niets aan uw gezondheid doet te midden van alle gevaren die het bedreigen dan komt u rond uw 60^ste in zwaar weer terecht. Ergo we leven in een vervuilde wereld, milieu vol gifstoffen, ons voedsel zwaar chemisch bewerkt, vanaf de zaaitijd tot de verwerking in de voedselindustrie, noem maar op.

U bent zelf  mogelijk moe gewerkt. Die pijnlijke plekken maken u niet vrolijker. U wilt met rust gelaten worden om of naar uw verzwakte lichaam te luisteren of om nog van de tijd die u rest te nemen, te genieten. Als het moet kunt u de situatie stabiliseren met medicijnen maar veel belangrijker zij eigenlijk de volgende remedies: eet wat gezonder en matig, beweeg letterlijk wat meer, doe iets aan de ademhaling, de longen, doe aan ontspanningsoefeningen al is het maar een flinke wandeling of fietstocht maar dat wel dagelijks… hallo, hallo, niet xe9xe9n maal per week op zondagmiddag, werkt echt niet! Simpele dingen. Er wordt veel onderzoek naar de effecten gedaan, gexebxperimenteerd en gepubliceerd over gezondheid en hoe u dat redelijk goed kunt houden. Zoek via Google ook voor al uw specifieke aandoeningen en ik kan u verzekeren het scheelt een flinke slok op een borrel.

Ik ga niet dieper in op dit vermaledijde onderwerp. Genoeg publicaties daarover in de goede boekhandel of op het internet.

Wel nog deze observatie, wat los van bovenstaande maar een teken, veeg teken aan de wand: de ziekenhuizen worden de place to be. Zo levendig als het daar aan toe gaat. Wel eens zox92n instelling bezocht, liefst als bezoeker natuurlijk? Duizenden mensen zwermen om je heen, zieken, bezoekers, verpleegsters, ondersteunende diensten enzovoort. Echt alleen de vrijdagmarkt kan e zich mee meten. Vreemd? Ja wel enigszinsx85.

*) ik ga niet verder in op dit aspect omdat dat heel ver gaat en mogelijk de discussie in een patstelling, spagaat of dergelijke eindigt, dan ten minste voor de niet-sportlieden onder ons.

x91U bent te duurx92

Kent u die uitdrukking ‘U bent te duur’ ? (met dank aan dominee Gremdaat)

Deze kant van de sollicitatie na uw 50-ste wordt u als u zo oud bent (maar jonger mag ook) graag voorgehouden en u weet wat dat betekent. U bent ongewenst. U ziet ook gelijk wie dieze stelling betrekt: uw selecteurs, dus het bedrijf, uitzendbureau. Ik wil graag de basis voor deze uitdrukking nader bekijken. Eind jaren tachtig had ik een bemiddelingsproject  voor allochtone jongeren en uit dat werk resulteerde mijn inzicht: wil je de arbeidsmarkt goed begrijpen  haal dan twee dingen goed uit elkaar:

- de financixeble kant, de beloning en

- het werk zelf: je baan, wat je doet, produceert maar ook daarbij je collegax92s, klanten en bazen.

U, 50-plusser x96 maar wie niet x96 wilt in uw nieuwe baan een goed salaris. Uw hele gedrag en positie op de arbeidsmarkt is grotendeels financieel te verklaren. Voor bedrijven die nieuwe medewerkers zoeken is de financixeble kant heel belangrijk. De nieuwe man of vrouw mag niet te veel kosten.

Hoe het zo kwam? In de geschiedenis van de arbeidsverhoudingen hebben de sociale partners nog een mooi loongebouw geconstrueerd, geen rekening houdend met demografische, technologische ontwikkelingen, de globalisering, concurrentie  en nog zo wat zaken. Gewoon wel algemeen bindend verklaren die afspraken. Jammer is, zo blijkt nu , het daarbij dat de Chinezen, Indixebrs, Oost-Europeanen niet aan wilden schuiven.

Er bestaan verder overal tweedelingen in de wereld. De theorie van de dubbele arbeidsmarkt wijst daar op. Ik zie ook een grote tweedeling binnen de groep 50-plussers: de werkenden en de niet-werkenden, beiden ongeveer even groot. Die eerste groep is extreem duur, heeft goed voor zichzelf gezorgd met dank aan de CAO en bedrijfsstructuren. En dat is voor een bedrijf een groot probleem, graag zouden ze die dure medewerkers uit willen gooien en dan komt u solliciteren. Gekker moet u het niet maken.

Maar er is een nog andere, erg virulente  financixeble factor waaraan zo nonchalant wordt voorbijgegaan terwijl er volgens mij hieraan heel onfrisse krachten aan de basis liggen waar de NMA eens haar tanden in zou kunnen zetten. Naast het loongebouw is dat de wat ik maar de facturatiepraktijk noem. Er bestaan beroepsgroepen waar het x91usancex92 is (u begrijpt met normaal Nederlands hoef je daar niet aan te komen) om flinke facturen uit te schrijven. Uurtarieven van 200, 300 euro zijn er een vanzelfsprekendheid en ik denk niet dat een jonge beroepsbeoefenaar daar ver onder moet gaan zitten of de hele beroepsgroep doet hem in de ban. Welke dat zijn: ik bedoel zilke van onschatbare waarde zijnde bedrijfshulpverleners als juristen, ict-ers, communicatiedeskundigen, web-site-ontwerpers, technici en vele anderen.

Deze twee mechanismen x96 uw loonopbouw in een branche met een aardige CAO en de zeg factuurmomenten van externe deskundigen – hebben ernstige gevolgen. Zij maken de bedrijfsvoering extreem duur. In feite onbetaalbaar vanwege een ziekelijk neveneffect: niemand gaat weg bij een bedrijf waar hij een riant salaris is gaan verdienen. Niet omdat hij of zij het verdient maar simpel omdat zij er zijn blijven zitten. Overigens door de vergrijzing prijst zich een hele economie uit de wereldmarkt. Maar dat even terzijde.

 x91U bent te duurx92 bedekt in feite dus een dure bedrijfsvoering. Het bedrijf kan er niets aan doen. Bedrijven zitten aan elkaar vast, aan hun vertegenwoordigers in het sociaal overleg en daarmee aan de vakbonden. En voor de arbeidsrust had men alles over. En mevrouw Jongerius geeft geen krimp.

Er is wel xe9xe9n zwakke partij in deze en dat bent u 50-plus-sollicitant. Kijk, u staat er echt alleen voor en verliest.

 Maar ook u bent verantwoordelijk voor uw positie op de arbeidsmarkt en voor het bedrijf waar u graag in dienst wilt treden. U kunt uw oude salariswensen niet meenemen naar een sollicitatie. Ook u moet realistisch worden en uw materixeble egoxefsme bij het oud vuil zetten. Anders bent u een net zo groot miezerig geval als al die anderen die zeg maar de kansen van het bedrijf om voort te blijven bestaan zullen doen kantelen en waarover ik hier boven schreef.

 Zijn er oplossingen? Wel degelijk.

- u begint een eigen bedrijf en zult gauw economisch leren denken.

- een demotieprogramma bedrijfsbreed beter bedrijfslevenbreed, dus voor ieder geldend en op dag xe9xe9n al duidelijk.

- duur facturerende externe dienstverleners de deur wijzen. Hiervoor moet u wel sectorbreed in de slag gaan en daarover duidelijk met de maatschappij communiceren. Wij begrijpen u heel snel.

- loonaanvulling door het UWV, sociale diensten of duale beloningstructuur invoeren.

- herijkt u uw behoeften eens na uw 50-plus of na uw levensfase 2 (u als gezin). Probeer anders een ontwenningskliniek voor salarisverslavingszorg. Want u bent verslaafd aan dat mooie bedrag dat u op het einde van de maand op uw rekening gestort zag, toch? Niets vreemds aan.

 Zover deze factor: de kostenkant van de sollicitant.

Ik zal verdere artikelen wijden aan de factoren 1) het gedrag, de psychologische aspekten, 2) het fysieke proces van de veroudering, 3) sociale verhoudingen op de werkvloer, 4) de maatschappelijke kant van de 50-plusser: consumentengedrag, koopgedrag, solidariteit, behoeftenkennis van de leeftijdscohorten en dat soort zaken.

Tempo Team artikel nov 2010

door Joost Blankenspoor (TT)

Ad Morenc over 50-plus en solliciteren: Hoezo te oud?

Ad Morenc is socioloog en werkte jarenlang binnen de arbeidsvoorziening en re-integratiemarkt als onderzoeker en adviseur. Een paar jaar geleden richtte hij AM PART op. Dat is een re-integratie- en loopbaanadviesbureau dat zich toewijdt aan het groeiende aandeel 50-plussers op de arbeidsmarkt. Hij heeft een boek geschreven met de toepasselijke titel x91Hoezo te oud?x92. Hierin maant hij zijn werkloze leeftijdsgenoten om hun eigen lot in handen te nemen, maar steekt hij ze ook een hart onder riem. JobTrack vroeg hem om advies.

Hoe kan een werkloze 50-plusser zich het beste orixebnteren op de arbeidsmarkt?
Uitgangspunt moet je beroep zijn. Verder is het heel simpel, maar tegelijkertijd o zo moeilijk. Zoek alle bedrijven in de omtrek op die jouw beroep aanbieden. Er bestaan duizenden van dat soort bedrijven, honderden in je regio en tientallen in je stad. Er hoeft maar xe9xe9n werkgever te zijn die je wel aantrekkelijk vindt. Je zoekt immers toch maar xe9xe9n baan? Die moet je dus zien te vinden. Er vinden per jaar honderdduizenden baanwisselingen plaats. Er is dus altijd ergens een passende arbeidsplek voor je vacant. Maar die is lang niet altijd zichtbaar, dus je moet als een detective op onderzoek uit.

Bestaan er ook speciale uitzendbureaus voor deze doelgroep?
Die zouden er moeten zijn. Deze doelgroep mxf3et aan de hand worden genomen, naar een baan gebrxe1cht worden. Maar ze komen terecht in een absurde situatie waarin ze vaak in hun eentje alles uit de kast moeten halen om alleen al op gesprek te mogen. Daarnaast hebben werkgevers ook professionele begeleiding nodig. Beiden moeten verleid worden tot een compromis. Beiden hebben angsten die weggenomen moeten worden. In het geval van de werkzoekende moet je werken vanuit het x91empowermentx92 idee, iemand sterker maken dan hij is of denkt te zijn. In het geval van de werkgever moeten gezondheidsrisicox92s verzekerd, caox92s aangepast en desnoods lonen aangevuld worden door de overheid.

Kunt u de positie van werkloze 50-plussers eens beschrijven?
Vaak weten ze zich geen raad meer. Dan komen ze op een punt waarop ze het simpelweg opgeven. De maatschappij heeft geen plek meer voor ze, terwijl ze genoeg kennis en motivatie hebben om toch nog deel te nemen. Dat moet dan ook kunnen! De tweesplitsing binnen de babyboomgeneratie is schrijnend. De ene helft is langzaam uit de maatschappij aan het schuiven, terwijl de andere werkende helft alle topposities bekleedt die daar wat aan zouden kunnen doen. Die malen niet om hun werkloze leeftijdsgenoten, zolang ze zelf maar kunnen blijven zitten.

U bent zelf ook van die generatie. Dat is confronterend?
Mijn werk is inderdaad heel demotiverend. Dat kun je niet je hele leven doen. Maar gelukkig heb ik af en toe een succesje. Zo heb ik onder andere laatst een 57-jarige ex-stratenmaker, die na 40 jaar werken helemaal op was, bemiddeld naar een baan bij een hoveniersbedrijf. De jonge werknemers zijn erg blij met hem en hij is zelf ook helemaal opgeleefd. Recent heb ik ook nog een 61-jarige boekhouder weer aan het werk gekregen. Dat loont.

Kunt u onze werkloze lezers nog wat tips geven?
O jazeker, maar ik zal beginnen met een bemoediging. We vergrijzen allemaal. De 50-plus-groep is al de grootste groep in de maatschappij dus je hebt, wij hebben, eigenlijk de tijd mee. Maar de muren op de arbeidsmarkt zijn vaak erg dik en hoog. Wees dus creatief in wat je aanbiedt. Verlaag je wensloon, ga parttime werken, via een uitzendbureau of freelance. Leer opgewekt, positief en uitgerust te zijn of in ieder geval over te komen. Straal levensvreugde uit. Doe iets aan je conditie, juist nu. Ga fitnessen, fietsen, noem maar op.

En in hun zoektocht naar een nieuwe baan?
Maak heel veel tijd vrij om die nieuwe baan te verwerven. Je wordt de verkoper van jezelf. Je moet de nieuwe werkgever verleiden, terwijl er veel dingen schijnbaar in je nadeel werken en die onder het hoedje x91te oudx92 vallen. Wees flink. Als je een advertentie ziet en je kunt bellen voor meer informatie, doe dat dan. Dat is echt belangrijk. Als je rechtstreeks contact zoekt, ga dan voor de kleinere bedrijven. Die zijn opener en je treft al snel de hoogste baas. Het kan zijn dat je kennis is verouderd. Zoek vooraf uit welke kennis volstaat en of er simpele opfriscursussen voor bestaan. Noem die in je gesprekken en dat je die deels zelf bereid bent te betalen.

 Nawoord:

Beste Ad,

Ik ben een paar weken op vakantie geweest, vandaar mijn late reactie. Ons interview heeft in onze digitale nieuwsbrief gestaan en staat nog op JobTrack.nl onder deze link:

http://www.jobtrack.nl/JobTrack/CmsPage.aspx?cmsu=carriereplaza/verdiepen-weg-naar-je-droombaan/ad-morenc-over-50-plus-en-solliciteren-hoezo-te-oud

De nieuwsbrief zag er als volgt uit: http://mailservice.wegenernieuwsmedia.nl/optiext/optiextension.dll?ID=ImHId20OJN0SXU2p1sJXookzPov4t1_hY%2B1hfSZNDkB%2BvFOIe

Het doet me deugd u te vertellen dat we ook heel veel aanvragen hebben gekregen om uw boek te winnen. Ook de meesten van degenen die uiteindelijk hebben gewonnen hebben ons laten weten dat ze erg blij zijn met het boek. Wie weet ziet u het ook in de boekverkopen?

Met vriendelijke groet,

Joost Blankenspoor
Webredacteur / Medewerker Marketing en Communicatie
JobTrack.nl

Tempo Team artikel nov 2010

door Joost Blankenspoor (TT)

Ad Morenc over 50-plus en solliciteren: Hoezo te oud?

Ad Morenc is socioloog en werkte jarenlang binnen de arbeidsvoorziening en re-integratiemarkt als onderzoeker en adviseur. Een paar jaar geleden richtte hij AM PART op. Dat is een re-integratie- en loopbaanadviesbureau dat zich toewijdt aan het groeiende aandeel 50-plussers op de arbeidsmarkt. Hij heeft een boek geschreven met de toepasselijke titel x91Hoezo te oud?x92. Hierin maant hij zijn werkloze leeftijdsgenoten om hun eigen lot in handen te nemen, maar steekt hij ze ook een hart onder riem. JobTrack vroeg hem om advies.

Hoe kan een werkloze 50-plusser zich het beste orixebnteren op de arbeidsmarkt?
Uitgangspunt moet je beroep zijn. Verder is het heel simpel, maar tegelijkertijd o zo moeilijk. Zoek alle bedrijven in de omtrek op die jouw beroep aanbieden. Er bestaan duizenden van dat soort bedrijven, honderden in je regio en tientallen in je stad. Er hoeft maar xe9xe9n werkgever te zijn die je wel aantrekkelijk vindt. Je zoekt immers toch maar xe9xe9n baan? Die moet je dus zien te vinden. Er vinden per jaar honderdduizenden baanwisselingen plaats. Er is dus altijd ergens een passende arbeidsplek voor je vacant. Maar die is lang niet altijd zichtbaar, dus je moet als een detective op onderzoek uit.

Bestaan er ook speciale uitzendbureaus voor deze doelgroep?
Die zouden er moeten zijn. Deze doelgroep mxf3et aan de hand worden genomen, naar een baan gebrxe1cht worden. Maar ze komen terecht in een absurde situatie waarin ze vaak in hun eentje alles uit de kast moeten halen om alleen al op gesprek te mogen. Daarnaast hebben werkgevers ook professionele begeleiding nodig. Beiden moeten verleid worden tot een compromis. Beiden hebben angsten die weggenomen moeten worden. In het geval van de werkzoekende moet je werken vanuit het x91empowermentx92 idee, iemand sterker maken dan hij is of denkt te zijn. In het geval van de werkgever moeten gezondheidsrisicox92s verzekerd, caox92s aangepast en desnoods lonen aangevuld worden door de overheid.

Kunt u de positie van werkloze 50-plussers eens beschrijven?
Vaak weten ze zich geen raad meer. Dan komen ze op een punt waarop ze het simpelweg opgeven. De maatschappij heeft geen plek meer voor ze, terwijl ze genoeg kennis en motivatie hebben om toch nog deel te nemen. Dat moet dan ook kunnen! De tweesplitsing binnen de babyboomgeneratie is schrijnend. De ene helft is langzaam uit de maatschappij aan het schuiven, terwijl de andere werkende helft alle topposities bekleedt die daar wat aan zouden kunnen doen. Die malen niet om hun werkloze leeftijdsgenoten, zolang ze zelf maar kunnen blijven zitten.

U bent zelf ook van die generatie. Dat is confronterend?
Mijn werk is inderdaad heel demotiverend. Dat kun je niet je hele leven doen. Maar gelukkig heb ik af en toe een succesje. Zo heb ik onder andere laatst een 57-jarige ex-stratenmaker, die na 40 jaar werken helemaal op was, bemiddeld naar een baan bij een hoveniersbedrijf. De jonge werknemers zijn erg blij met hem en hij is zelf ook helemaal opgeleefd. Recent heb ik ook nog een 61-jarige boekhouder weer aan het werk gekregen. Dat loont.

Kunt u onze werkloze lezers nog wat tips geven?
O jazeker, maar ik zal beginnen met een bemoediging. We vergrijzen allemaal. De 50-plus-groep is al de grootste groep in de maatschappij dus je hebt, wij hebben, eigenlijk de tijd mee. Maar de muren op de arbeidsmarkt zijn vaak erg dik en hoog. Wees dus creatief in wat je aanbiedt. Verlaag je wensloon, ga parttime werken, via een uitzendbureau of freelance. Leer opgewekt, positief en uitgerust te zijn of in ieder geval over te komen. Straal levensvreugde uit. Doe iets aan je conditie, juist nu. Ga fitnessen, fietsen, noem maar op.

En in hun zoektocht naar een nieuwe baan?
Maak heel veel tijd vrij om die nieuwe baan te verwerven. Je wordt de verkoper van jezelf. Je moet de nieuwe werkgever verleiden, terwijl er veel dingen schijnbaar in je nadeel werken en die onder het hoedje x91te oudx92 vallen. Wees flink. Als je een advertentie ziet en je kunt bellen voor meer informatie, doe dat dan. Dat is echt belangrijk. Als je rechtstreeks contact zoekt, ga dan voor de kleinere bedrijven. Die zijn opener en je treft al snel de hoogste baas. Het kan zijn dat je kennis is verouderd. Zoek vooraf uit welke kennis volstaat en of er simpele opfriscursussen voor bestaan. Noem die in je gesprekken en dat je die deels zelf bereid bent te betalen.

 Nawoord:

Beste Ad,

Ik ben een paar weken op vakantie geweest, vandaar mijn late reactie. Ons interview heeft in onze digitale nieuwsbrief gestaan en staat nog op JobTrack.nl onder deze link:

http://www.jobtrack.nl/JobTrack/CmsPage.aspx?cmsu=carriereplaza/verdiepen-weg-naar-je-droombaan/ad-morenc-over-50-plus-en-solliciteren-hoezo-te-oud

De nieuwsbrief zag er als volgt uit: http://mailservice.wegenernieuwsmedia.nl/optiext/optiextension.dll?ID=ImHId20OJN0SXU2p1sJXookzPov4t1_hY%2B1hfSZNDkB%2BvFOIe

Het doet me deugd u te vertellen dat we ook heel veel aanvragen hebben gekregen om uw boek te winnen. Ook de meesten van degenen die uiteindelijk hebben gewonnen hebben ons laten weten dat ze erg blij zijn met het boek. Wie weet ziet u het ook in de boekverkopen?

Met vriendelijke groet,

Joost Blankenspoor
Webredacteur / Medewerker Marketing en Communicatie
JobTrack.nl

Vorig jaar kregen wij x96 de vele re-integratiebureaus x96 een verklaring te ondertekenen van de grote speler aan de vraagkant, het UWV. Daarin gaan wij akkoord (moeten akkoord gaan) met het volgende: als wij met de werkzoekende, IRO-klant, xe9xe9n jaar in de slag zijn geweest om een baan te vinden, passend bij zijn of haar voorkeur, deskundigheid, niveau, loonwens, en dat is niet gelukt dan moeten we hem of haar elke soort baan aanbieden en moet hij of zij daar x91jax92 op zeggen. Dat moeten wij twee maal doen. Als de werkzoekende daar niet mee akkoord gaat dan moeten wij dat melden aan het UWV en volgt er een (financixeble) sanctie. Dat betekent minimaal een fikse strafkorting van enkele maanden.

U zult denken: waar praat die Morenc nu weer over? Dat is toch normaal.

Om het duidelijker te maken en u uit de droom te helpen, rechtstreeks in de nachtmerrie een voorbeeld: u werkte 30 jaar en was een uitstekend chef magazijn met een bruto loon van x80 3.800,- . Ja, uw bedrijfstak had een mooie CAO en u heeft een prima loonstijging en carrixe8re mee kunnen maken. Netto hield u ongeveer zeg x80 2.600,- per maand over. Uw bedrijf gaat helaas failliet, wordt opgeheven, verplaatst, noem maar op. U komt in de WW, 70% van uw laatstverdiende loon (zeg x80 1.800,-). U weet dat ambtenaren maar nu zo vlak voor de verkiezingen – juni 2009 – veel politieke partijen die WW-periode tot xe9xe9n jaar zouden willen beperken. De premies die u heeft betaald en waarmee de WW-pot is gevuld is hun eigendom geworden! (en dan zegt u dat het bij Kafka zo erg was). Maar goed we hebben het over iets anders.

U krijgt een re-integratiebudget en hulp om een baan te vinden. Dat lukt helaas allemaal niet. Er zijn weinig vacatures, u bent wel wat oud en heeft veel concurrenten. En ik bied u na xe9xe9n jaar leuke functies aan, ja ook in een magazijn maar dan op een heftruck, order picker. Echt dus uw afdeling van vroeger, uw achtergrond. Maar de beloning. Ja die is x80 1.100,- per maand wel netto. U wordt aangenomen (geluksvogel!) en moet die baan accepteren. Ja zox92n vakman willen ze wel. Of ik een grapje maak? Nee, u heeft het artikel toch wel vanaf het begin gelezen? Zo u de baan weigert dan heeft u een groot probleem met het UWV.

Of het erger kan? U weet wel een ongeluk komt nooit alleen. Ja, het kan dus erger. Ik schreef al dat die cynische ambtenaren van de bezuinigingscommissies uw WW-rechten tot xe9xe9n jaar willen beperken. Gesteld er is ook geen verlengde WW, dan komt u al na xe9xe9n jaar terecht in de bijstand (als u alleenstaande of alleenverdiener bent anders zit er nog een ander addertje onder het gras).  U belandt dus in de bijstand. Het inkomensverloop is identiek als bij WW, verlengde-WW maar dan een tikje erger want veel minder geld. Dat geldt ook voor het regime waaronder u gaat vallen. Als u onder de vijftig bent en een eigen huis bezit zult u dat vermoedelijk moeten verkopen.  En als u boven de vijftig bent en nog een hypotheek te betalen dan kunt u die vermoedelijk niet meer aflossen met die 1100 euro loon, dus moet ook u het huis verkopen. Dat moet u eigenlijk dus sowieso.

Omdat u vermoedelijk boven de vijftig bent als het lot u treft zult u ook niet meer makkelijk aan een baan komen en dan treft het bovengeschetste scenario u vol in het gezicht. En weet u wat mij verbaast: niemand ziet dit of maakt er zich zorgen over!

Kan een 61-jarige in dit land een baan krijgen?
(een waar gebeurd verhaal)

Ik  coach werkzoekenden naar werk. April 2009 kreeg ik te maken met Ruud, een joviale man van 60 jaar met een grote bagage aan kennis op het gebied van boekhouden, personeelsadministratie, belastingzaken, kantoorhouder, nog bezig met opleidingen op dit gebied onder de Associatie. Ruud wilde tot 50 kilometer van zijn woonplaats aan de slag, liefst 32 uur want hij heeft nog een prachtige hobby.

Ik had al redelijk veel teleurstellend verlopen zoektrajecten achter de rug van zeg maar mijn leeftijdgroep zo rond de zestig maar xe9xe9n ding wist ik zeker: deze beroepsbeoefenaar moet het lukken, onmogelijk dat ook hij niet gewenst is.

Dus wij aan de slag. Alles hebben we uit de kast gehaald: sollicitaties op vacatures, campagnes naar bedrijven, naar boekhoudkundige bureaus (+/- 40), naar bedrijven (+/- 65), naar uitzendbureaus (+/- 15) en detacheringbureaus (+/- 15). Bellen, schrijven, feitelijke bezoeken. De sollicitatiebrieven waren vanaf het begin x91anders dan anderenx92, het aanbod was niet te negeren, alle mitsen en maren werden al in de brief ter sprake gebracht en de meest veilige constructies aangeboden. Uren en uren hebben we zitten schaven, polijsten, de gesprekken de brieven. Urenlang hebben wij de bedrijven zitten bellen.

Er waren incidenteel wel, die zo vurig gewenste uitnodigingen voor sollicitatiegesprekken. We sloten alles goed kort. Goed voorbereid ging Ruud er naar toe. Natuurlijk afgewezen: nee leeftijd speelde geen rol maar hij woonde te ver weg, paste niet bij de jonge uitstraling die het bedrijf nastreefde, ja-nee-we-weten-het-niet- houding, moeilijke tijden.

Ten slotte voeren we in maart onze majeure operatie uit: we besluiten de grotere bedrijven van een groot industrieel gebied met een persoonlijk bezoek te verrassen. Het zijn er 65. Uitdraaien van de KvK, in de toch al originele brief gelijk het gewenste uurloon vermelden. Op een zonnige dag in maart met zx92n tweexebn in de auto gestapt en elk bedrijf binnengelopen met brief ter attentie van de directeur in de hand.  We zouden terugbellen voor een reactie.

En warempel, snel drie uitnodigingen voor een gesprek, rest nagebeld: niemand nodig. En ja hoor, xe9xe9n goed gesprek, goede klik en het aanbod: een jaarcontract via een payrollconstructie bij een detacheerder, een nulurencontract (feitelijk 12 uur per week), mooie functie als financieel medewerker: projecten en opvang vaste boekhouder.

Dat gaf de burger moed. Ruud kreeg de smaak van onze ‘acquisitieshows’ te pakken.

Zouden we niet nog zox92n industriepark kunnen doen? Nou, goed, niets te gek. Wij op pad, nu in mei, gelukkig maar zox92n 40 bedrijven maar dat is toch nog veel.

Al bij ongeveer het 7^de adres naar de directeur gevraagd, want wij hadden een brief voor hem persoonlijk bij ons. Ja hij was er en had tijd voor ons. Nee hij was de directeur niet meer, bedrijf verkocht en PZ elders. Volgende bedrijf aan de overkant. Ook hier maar gelijk naar de directeur gevraagd. Hij had even tijd voor ons. Goed ongedwongen gesprek. Ja, hij wilde de boekhouding terughalen, was duur dat extern bureau.  Hij dacht aan zo ongeveer 16 uur; zal in september zijn beslag krijgen. Hij had wat kandidaten maar tussen ons gesproken en gezwegen niet zox92n vakman als Ruud. Dus hopelijk gaat dit door.

Een tussentijdse eigen sollicitatie levert Ruud ten slotte in tweede termijn een aanbod op van 8 uur per week, xe9xe9n dag in Den Bosch, bij een bureau voor trainingen. En dat gaat Ruud ook graag doen.

Waardoor de volgende toekomst als werknemer te reconstrueren valt: 5 uur bij een kinderdagverblijf, 12 uur bij distributeur, 8 uur bij trainingsbureau en als hij en bedrijf definitief willen vanaf september 12 tot 16 uur bij groothandel. Dat is te veel dus zal xe9xe9n bedrijf afvallen. En dan heeft Ruud precies wat hij wilde en kan ik opgelucht ademhalen.

Is Ruud blij? Natuurlijk. Hij wilde toch al geen 40-urige baan. Zijn we klaar? Ja, want het is wel genoeg geweest! Alleen nog feedbacken over de positie in het nieuwe bedrijf. Want je zult het mee kunnen maken dat de match niet echt wil lukken. Dat kan altijd aan de orde zijn.

Wat kunnen we hieruit leren:

- wees vasthoudend, moedig, laadt u voortdurend op,

- investeer heel veel uren per week, per dag,

- wees origineel, creatief bij elke stap. Durf zelfs fysieke stappen te doen, zoals vroeger de allochtonen moesten solliciteren. Pleeg minstens telefonisch initiatieven naar aantrekkelijk lijkende bedrijven.

- wees realistisch, houdt rekening met de belangen van het bedrijf, wees hem voor in alles waarop hij u kan afwijzen,

- blijf opgewekt al maakt het u allemaal gek. Oefen u daar in. Cynisme, de zie-je-wel-ze-moeten-mij-niet houding e.d. is allemaal verkeerd,

- zoek een coach, een echte deskundige maar ook een soort kameraad, buddy, die u kan opmonteren, met u meegaat, belt enzovoort.

Over gezondheid gesproken en gezwegen.

Ik schrijf in mijn boek x91Hoezo te oud? x91 ook over de gezondheid van de medioren. Daarmee ook over de risicox92s die werkgevers lopen als zij een medior met x85 (slijtage, klachten, chronische aandoeningen, ziektes) aannemen, dus niet aannemen. Ja dat kan ik er gelijk bij schrijven.
Ik adviseer dringend dat de regering daarvan het risico zou moeten overnemen. Wet Poortwachter levert de werkgever met een ziek geworden medewerker heel veel kosten op en dat kan de maatschappij niet op het bordje van de werkgever leggen,  die zo goed was dat licht versleten en soms misselijk geval aan te nemen. Of wel heren deskundigenx85.!?

Goed hoe zit het precies met de geozndheid/aandoeningen van de hier spelende leeftijdsgroepen? Het CBS doet er onderzoek naar. Hier onder in de tabel hier onder die u kunt downloaden volgen de cijfers.

Algemeen gesteld: het valt wel mee met die staat van de gezondheid van de groepen van 45 tot 55 jaar en van 55 tot 65 jaar jaar, vergeleken met de iets jongere groep, het gemiddelde en natuurlijk in vergelijking met de oudere. Natuurlijk ben ik heel flauw om die oudste groep te noemen. Sorry oma.
We slikken allen meer medicijnen. Je moet iets voor de economie over hebben.

Als goed wetenschapper onthoud ik u zo weinig mogelijk.
In de onderstaande tabel leest u het volgende:

De cijfers in de licht groene cellen wijzen op een afwijkend beeld, zowel van het beeld voor de hele bevolking, als van de jongere leeftijdsgroep. Meestal in het nadeel van de twee groepen tussen 45 en 65 jaar. Die ik met x91wijx92 aanspreek, de medioren (eigenlijk niet maar het CBS hanteert nu eenmaal de genoemde leeftijdgrenzen).

Daar gaan we.
De operaties: vreemd maar onze groep (45-65 jaar) is niet in groter aantal geopereerd dan de jongere.
De medicijnenconsumptie:  we hoesten als medioren wat minder, hebben minder pijnstillers nodig  en zijn minder allergisch maar zijn uitbundige gebruikers van medicijnen en dan vooral voor hart- en vaatziekten en voor diabetes-2 en reumatiek.
We verschillen ook niet veel in het gebruik van alternatieve geneesmiddelen maar met 42% en 36% wel redelijk grote ‘alternatieven’.
We zijn ook niet uitbundig over onze gezondheid en beamen vaker dat het minder goed gaat.
Aan wat lijden we nu concreet? Natuurlijk die bloeddruk, verder aan rugaandoeningen, aan gewrichtsslijtage, aandoeningen aan de nek, elleboog, pols en hand. In mindere mate speelt de diabetes op, een beroerte,  een hartinfarct en kanker, allen (ver) onder de 10% van de oudere mediorgroep (55-65 jaar) maar duidelijk vaker dan bij de jongere groep.
Voelen we ons beperkter in wat we dagelijks kunnen doen op de werkplek? Er is wat minder mogelijk op fysiek vlak maar emotioneel gaat het wel best goed.  We ervaren dagelijks ietwat meer belemmeringen door pijn.
Met de mentale gezondheid (niet neerslachtig of zenuwachtig) gaat het wel goed met de medioren, verschillen we niet veel van de groep iets onder ons (35-45 jaar).  Ook zijn we niet vaker depressief. Goed als je als 50-plusser nog depressief bent tjax85
Dan die hoofdpijnen, gelukkig worden die met de leeftijd wat minder, we zijn ook minder moe maar gek wel onrustiger in bed en natuurlijk hebben we ook meer spierpijn.
Tot slot: natuurlijk hebben we veel vaker een bril nodig (heeft u toch ook?) maar we bewegen we meer zeker vanaf ons 55ste levensjaar.

In de bijlage ziet u de tabel met de stand van uw, onze gezondheid in cijfers met dank aan het CBS

Download medische_consumptie_190310123125_nw_1.xls

Enige statistieken van de groep medioren.

Deelname aan de arbeidsmarkt

Hoe groot is de omvang van de niet of deels actieve groep medioren

(50 tot en met 65 jaar)? Slechts de helft verdient zijn inkomen

alleen uit een loonbetrekking of zelfstandig ondernemen.

Bij de jongere groepen is dat gemiddeld 71%.

Bron: CBS

Welbevinden en verzuim

Bron: CBS

Binding met de arbeidsmarkt

In de onderstaande tabel  ziet u de aantallen personen (x1000)

in de onderscheiden leeftijdsgroepen,  die niet werken en nog

beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt. Ook hier zijn relatief,

zoals bij het verzuim, geen grote verschillen tussen de totale

bevolking en de groep ouderen (hier van 45 tot 65 jaar). Ik toon hier

de absolute aantallen zodat het volume duidelijk wordt.

Van de personen zonder werk en ouder dan 45 jaar wil zo

een kleine 300.000 direct aan de slag.

Bron: CBS

CAOx92s zijn van grote waarde gebleken. Uw deskundigheid en jarenlange inzet voor uw bedrijf worden erkend. Het bedrag dat maandelijks als loon op uw bankrekening wordt gestort is een zegen, manna uit de hemel.

Loonkosten zijn ook de grootste kostenpost van de meeste bedrijven.  Uw bedrijfstak heeft mogelijk een mooie CAO, zeker voor de vaklieden vanaf MBO+niveau. Uw bent een trouwe medewerker, zal er nooit weggaan. Dat gedrag vertonen uw collegax92s ook. U blijft gezellig, met zijn allen.

U met zx92n allen blijft en wordt samen met het bedrijf ouder. Uw salarissen blijven groeien, ja tot hoever? Tot u onbetaalbaar wordt. Uw bedrijf moet die kosten doorberekenen aan de klanten en wordt een steeds minder aantrekkelijke leverancier. Natuurlijk zag de directie meestal de bui al lang hangen en heeft, als het maar even mogelijk was,  zijn bakens verzet. Als het even kon werd er gemechaniseerd en geautomatiseerd, veel ge-outsourced en steeds meer ingekocht in lage lonen landen zo uw bedrijf niet helemaal verdween uit het CAO-paradijs.

Er zijn branches en sectoren die deze veranderingen minder goed konden doorvoeren zoals de dienstverleners in de zorg, het onderwijs, de overheid enzovoort. En die hebben andere oplossingen: die stellen leeftijdsgrenzen op voor nieuwe instroom (niets te maken met de wet tegen leeftijddiscriminatie, zelfs niet als overheid), veranderen van beleid, muteren voorzieningen, subsidies. En zo zullen veel non-profit en overheidsdiensten 50-plus-sollicitanten simpel na vaststelling van de leeftijd de sollicitatie door de versnipperaar halen.

Dus.
Partijen, sociale partners in welke tijden leeft u? U, vaste medewerkers, vast voor het leven waar is uw realiteitsbesef? U globaliseringsfreaks, economen heeft u echt alles in de gaten?
x91Jax92 roept u in koor. x91 Kijk dat personeelsprobleem, die veroudering dat is simpel: als het even kan nemen we geen dure oudere vaklieden aan, wet of geen wetx92.  x91Wij als vakbond zijn er voor onze leden (en dat zijn werklozen meestal niet, godzijdank)x92. x91Wij als personeel, wij weten van niets, iedereen in onze kringen werktx92.x92 We hebben het altijd van de handel moeten hebben en dat doen we zelfs met de duivel als het moet, we bedoelen bijvoorbeeld Chinax91.

Daarom de nog werkende medioren: u en uw CAOx92s zijn wel een breekpunt voor de leeftijdgenoten van 55 jaar die nooit meer aan de slag zullen komen, in de bijstand wegglijden, na xe9xe9n jaar werkloos gedwongen zullen worden om vuilophaler te worden al was hij voor ontslag architect.  Dit is echt het nieuwe beleid van het UWV sedert juli 2009. Staat u ook te wachten als u werkloos wordt.

Als u nu met zijn allen zeg 10% van uw loon inlevert crexebert u ruimte voor sollicitanten van uw leeftijd.

En u mevrouw Jongerius: heeft u dan geen hart voor de groep die uit de boot is gevallen. Heeft u geen enkel solidariteitsgevoel in dat grote sociale hart van u? Kunt u en uw bond niet enige creativiteit aan de dag leggen? U prijst mede onze hele economie de markt uit! Toch?

En tussen haakjes u economen wordt toch eens origineel en sterk  i.p.v. naxefeve globaliseringsgelovigen te blijven. Buiten de economie schijnt u blind te zijn.